Aktualności

– Pierwszym środowiskiem przekazu wiary i szkołą wzrastania w wierze jest rodzinny dom – mówił biskup rzeszowski Jan Wątroba, który 3 lipca przewodniczył w Narodowym Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu comiesięcznym modlitwom w intencji rodzin i obrony życia poczętego.

Temat lipcowego spotkania był związany z V Światowym Dniem Dziadków i Osób Starszych: „Dziadkowie i babcie skarbem rodziny”. 

W homilii bp Jan Wątroba podkreślał, że każdy niesie przez życie wspomnienie rodzinnego domu, jego wygląd, atmosferę, osoby w nim mieszkające, różne wydarzenia, wyjścia i powroty, spotkania i rozstania. – Pewnie dla większości z nas dom to kochające twarze rodziców, rodzeństwa, dziadków. Dom to bezpieczna przystań, to uroki dzieciństwa, wieku szkolnego, rodzinnych spotkań, rozmów, wspólnej pracy i modlitwy. Jeśli mieliśmy szczęście w takim domu wzrastać i doznać jego dobrodziejstw to jest dziś miejsce i sposobność, by dziękować Panu Bogu za tę łaskę, by pomodlić się serdecznie za tych, którzy nam taki dom stworzyli i w nim obdarowali nas swoją miłością – powiedział celebrans.

Wskazał, że dom rodzinny to niezastąpiona szkoła wiary, ewangelicznego stylu życia, szkoła cnót i zasad moralnych, postaw patriotycznych, bezinteresownej służby i ofiarnej miłości, a w tej szkole wiary wyjątkową rolę pełnią babcie i dziadkowie, którym w 1999 r. papież Jan Paweł II poświęcił specjalny list.

– „Ludzie starzy pomagają nam mądrzej patrzeć na ziemskie wydarzenia, ponieważ dzięki życiowym doświadczeniom zyskali wiedzę i dojrzałość. To oni są strażnikami pamięci zbiorowej a więc mają szczególny tytuł, aby być wyrazicielami wspólnych ideałów i wartości, które są podstawą i regułą życia społecznego… Ludzie starsi dzięki swej dojrzałości i doświadczeniu mogą udzielać młodym rad i cennych pouczeń” – cytował św. Jana Pawła II.

Zaznaczył, że wiele miejsca w swoim nauczaniu poświęcał osobom starszym papież Franciszek, który w 2021 r. ustanowił Światowy Dzień Dziadków i Osób Starszych.

Wskazywał, że Ojciec Święty prosił młodych, aby czerpali mądrość od swoich dziadków. –„Porozmawiaj z dziadkami. Jeśli chcesz być nadzieją przyszłości, to musisz przejąć pochodnię od swojego dziadka i babci. Poszukajcie waszych dziadków. Oni mają mądrość życia. Oni powiedzą wam rzeczy, które poruszą wasze serca” – przytoczył wypowiedź papieża Franciszka.

Przypomniał słowa papieża Franciszka, który mówił, że modlitwa osób starszych jest darem dla Kościoła. –„To skarb, którego nie wolno nam zmarnować. Wasze ciche „Zdrowaś Maryjo”, wasze pacierze za dzieci, wnuki, za kapłanów to nie są słowa w pustkę. One dotykają nieba. One zmieniają świat” – cytował biskup rzeszowski.

Po komunii św. w Kaplicy Cudownego Obrazu św. Józefa Kaliskiego bp Jan Wątroba zawierzył św. Józefowi rodziny i dzieci nienarodzone.

W przemówieniu bp Damian Bryl zachęcał do modlitwy za młodych, którzy wybierają swoją drogę życiową.– Bardzo chciałbym zaprosić wszystkich do modlitwy za tegorocznych maturzystów. Prośmy, żeby rozpoznali swoją drogę życiową, ale też by mieli odwagę podjąć tę drogę, którą przygotował dla nich Jezus – mówił biskup kaliski.

O. Tadeusz Rydzyk zaprosił wiernych na Pielgrzymkę Rodziny Radia Maryja na Jasną Górę, która odbędzie się w dniach 12 i 13 lipca.

Wcześniej w ramach konferencji nt. „Osoby starsze – nadzieją dla rodzin i wspólnot” o roli, jaką odgrywają dziadkowie w wychowaniu wnucząt i przekazywaniu wiary mówili: Elżbieta Dębska, emerytowany lekarz, babcia siedmiorga wnucząt, Robert Lis, prezes Instytutu Akcji Katolickiej Diecezji Kaliskiej, dziadek czworga wnucząt, Anna Kacprzyk, uczennica III LO im. Mikołaja Kopernika w Kaliszu, wnuczka. Rozmowę prowadził ks. Mateusz Puchała, dyrektor Radia Rodzina i Telewizji Internetowej Dom Józefa.

Mszy św. przewodniczył biskup rzeszowski Jan Wątroba. Wraz z nim modlili się: biskup kaliski Damian Bryl, biskup pomocniczy Łukasz Buzun, duchowieństwo, wierni z diecezji kaliskiej, a szczególnie dekanatów grabowskiego, koźmińskiego i krotoszyńskiego oraz pielgrzymi z całej Polski.  

Spotkanie transmitowane było przez Telewizję Trwam, Radio Maryja i Radio Rodzina.

Ewa Kotowska-Rasiak/KAI/diecezja.kalisz.pl

26 czerwca, podczas uroczystego zakończenia Oktawy Bożego Ciała, kultywowaliśmy piękny i głęboko zakorzeniony w naszej tradycji zwyczaj święcenia wianków i kwiatów. Dawniej takie poświęcone wianki wieszano nad drzwiami domów, przy świętych obrazach czy w budynkach gospodarczych. Wierzono, że chronią przed złem, burzami, chorobami i wszelkim nieszczęściem. W tradycji Kościoła wianki to znak wdzięczności Bogu za Jego dary – za plony, zioła, kwiaty i całe piękno stworzenia. Panie, Boże wszechświata, Ty sprawiasz, że na ziemi rosną trawy, zioła i zboża na pożywienie ludziom i zwierzętom. Od Ciebie pochodzi obfitość wody i promieni słońca dla pól, sadów, ogrodów, łąk, pastwisk i lasów, aby wszystko, co się zieleni i rozkwita, owocowało, gdy przyjdzie czas zbiorów. Prosimy Cię, pobłogosław przyniesione ku Twojej czci pierwociny zieleni tego roku: młode pędy zbóż, trawy, zioła i kwiaty. Zachowaj je od suszy, gradu, powodzi i wszelkiej szkody, aby wszędzie wzrastały, radowały oczy, przynosiły obfity owoc i mogły służyć zdrowiu ludzi i zwierząt. Spraw także, abyśmy trwając w Chrystusie jak gałązki w winnym krzewie i umocnieni Jego miłością w Eucharystii, mogli przynosić owoce dobrych czynów ku Twojej chwale. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen. Na zakończenie oktawy Bożego Ciała panie przyniosły własnoręcznie wykonane, przepiękne wianki – dziękujemy za ten wyraz wiary i tradycji.

Tekst i fot. Katarzyna Dudka-Kania

Fot.: Maria Dąbik, Krzysztof Dąbik

Zesłanie Ducha Świętego to urodziny Kościoła, bo właśnie wtedy – jak pisze św. Łukasz w Dziejach Apostolskich – grono Apostołów zostało „uzbrojone mocą z wysoka”, a Duch Święty czyni z odkupionych przez Chrystusa jeden organizm – wspólnotę.

Ilustracja Zesłania Ducha Świętego, XII wiek

Na zgromadzonych w Wieczerniku Apostołów Jezus Chrystus zesłał Ducha Pocieszyciela, by Ten doprowadził do końca dzieło zbawienia. W ten sposób rozpoczyna się nowy etap – czas Kościoła, który ożywiony darem z nieba rozpoczyna przepowiadanie radosnej nowiny o zbawieniu w Chrystusie. Duch Święty dzięki swoim darom: mądrości, rozumu, rady, męstwa, umiejętności, pobożności i bojaźni Bożej, uzdalnia wiernych do dojrzałej obecności w świecie. Symbole Ducha Świętego to: woda, namaszczenie, ogień, obłok i światło, pieczęć, ręka, palec, gołębica.

Dary Ducha Świętego, które otrzymujemy dzięki łasce Bożej:

– Dar Mądrości – łaska postrzegania wszystkiego oczami Boga. Duch Święty czyni chrześcijanina po prostu mądrym. Nie oznacza to, że mamy odpowiedź na wszystko i wszystko wiemy, ale posiadamy umiejętność rozeznania, kiedy dana rzecz jest od Boga, a kiedy nie jest. Innymi słowy: chodzi o rozeznanie, co mnie prowadzi do Boga, a co od Niego oddala.

– Dar Rozumu – rozbudza w nas zdolność wyjścia poza zewnętrzny aspekt rzeczywistości, ułatwia poznanie głębi myśli Boga oraz Jego planu zbawienia. Nie oznacza to oczywiście, że chrześcijanin może zrozumieć wszystko i mieć pełną znajomość Bożych planów. Ale jednak ten dar sprawia, że rozumiemy sprawy „od strony Boga”. – Można pojmować daną sytuację z inteligencją ludzką, roztropnością i jest to słuszne. Ale dogłębne rozumienie danej sytuacji, tak jak rozumie ją Bóg, jest skutkiem tego daru. Jezus zechciał zesłać nam Ducha Świętego, abyśmy mieli ten dar, abyśmy wszyscy mogli pojmować sprawy, tak jak pojmuje je Bóg, z Bożą inteligencją – mówił papież Franciszek w jednej ze swoich katechez.

– Dar Rady – poprzez ten dar to sam Bóg oświeca nasze serce, abyśmy pojęli właściwy sposób mówienia, zachowania oraz drogę, która należy pójść. – Duch Święty w chwili, kiedy Go przyjmujemy i gościmy w naszych sercach, natychmiast zaczyna czynić nas wrażliwymi na Swój głos i ukierunkowywać nasze myśli, uczucia i nasze intencje według serca Bożego. Równocześnie prowadzi nas coraz bardziej, byśmy kierowali wewnętrzne spojrzenie ku Jezusowi, jako wzorowi naszego sposobu działania i odnoszenia się do Boga Ojca i naszych braci. Duch Święty poprzez dar rady czyni nasze sumienie zdolnym do dokonania konkretnego wyboru w komunii z Bogiem, zgodnie z logiką Jezusa i Jego Ewangelii – tłumaczył papież Franciszek.

– Dar Męstwa – za pomocą tego daru Bóg wspiera nas w naszej słabości. W życiu nie brakuje sytuacji trudnych, kryzysowych, bolesnych, a wtedy Duch Święty uzdalnia nas do męstwa i ufności. Jednak dar ten potrzebny jest nie tylko w sytuacjach szczególnych, granicznych, ale powinien stanowić zasadniczą cechę życia chrześcijańskiego w zwyczajności naszego życia powszedniego. Męstwo to również po prostu wierność codziennym sprawom, zadaniom, własnemu powołaniu, gotowość do obrony ważnych dla nas wartości.

– Dar Umiejętności – jest to dar prowadzący nas do zrozumienia, poprzez rzeczywistość stworzoną, wielkości i miłości Boga i Jego głębokiego związku z wszelkim stworzeniem. – Gdy nasze oczy – mówił w katechezie papież Franciszek – oświecone są przez Ducha Świętego, to otwierają się na kontemplację Boga w pięknie przyrody i wspaniałości kosmosu, i prowadzą nas do odkrycia, że każda rzecz mówi nam o Bogu i Jego miłości. Wszystko to wzbudza w nas wielkie zdumienie i głębokie poczucie wdzięczności! Jest to uczucie, którego także doświadczamy, gdy podziwiamy jakieś arcydzieło sztuki lub jakieś cuda, które były owocem geniuszu i kreatywności człowieka. W obliczu tego wszystkiego Duch Święty prowadzi nas do chwalenia Pana z głębi naszego serca i rozpoznania w tym wszystkim, co mamy i czym jesteśmy, bezcennego daru Boga i znaku Jego nieskończonej miłości względem nas.

– Dar Pobożności – dar ten pozwala nam nie tylko wzrastać w relacji i komunii z Bogiem oraz prowadzi nas, by żyć jako Jego dzieci, ale także pomaga nam przelewać tę miłość na innych i uznać ich za braci. Dany nam przez Ducha Świętego dar pobożności czyni nas łagodnymi, spokojnymi, cierpliwymi, służącymi pokornie innym.

– Dar Bojaźni Bożej – Ojciec Święty Franciszek podkreśla, że dar ten nie oznacza lękania się Boga, gdyż wiemy dobrze, iż „Bóg jest Ojcem, że nas miłuje i pragnie naszego zbawienia i zawsze przebacza, zawsze! Dlatego nie ma powodów, aby się Go lękać”. Bojaźń Boża natomiast jest „darem Ducha, który przypomina nam, jak bardzo jesteśmy mali przed Bogiem i Jego miłością oraz że naszym dobrem jest pokorne, naznaczone szacunkiem i ufnością, zdanie się w Jego ramiona. To właśnie jest bojaźnią Bożą: powierzenie się dobroci naszego Ojca, który tak bardzo nas kocha.” – Bojaźń Boża pozwala nam sobie uświadomić, że wszystko jest dziełem łaski i że naszą jedyną prawdziwą siłą jest naśladowanie Pana Jezusa oraz pozwolenie, by Ojciec mógł obdarzyć nas swoją dobrocią i swoim miłosierdziem. Tak więc ten dar Ducha Świętego udoskonala naszą wrażliwość i pomaga nam rozpoznać, że jesteśmy dziećmi kochanymi bez miary. Otworzyć serce, aby dobroć i miłosierdzie Boże weszły w nas – mówił Franciszek.

40 dni po Zmartwychwstaniu Chrystusa Kościół katolicki obchodzi uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Od 2004 r. w Polsce zgodnie z dekretem watykańskiej Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów uroczystość obchodzona jest w przypadającą dzisiaj VII Niedzielę Wielkanocną. Zmiana podyktowana była chęcią umożliwienia udziału w uroczystościach większej liczbie wiernych. W Polsce w przeciwieństwie do wielu innych krajów ten dzień (czwartek) nie jest ustawowo wolny od pracy.

Przekazy ewangeliczne są zgodne co do tego, że Jezus Chrystus po 40. dniach od swojego Zmartwychwstania z ciałem i duszą wstąpił do nieba. Tradycja Kościoła katolickiego we Wniebowstąpieniu Pańskim widzi nie tylko dopełnienie dzieła krzyża, ale również wyniesienie natury ludzkiej ponad wszystkie stworzenia.

Samo określenie „Wniebowstąpienie Pańskie” pochodzi z opisu, przekazanego przez św. Łukasza w Dziejach Apostolskich: „Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba». Wtedy wrócili do Jerozolimy z góry, zwanej Oliwną, która leży blisko Jerozolimy, w odległości drogi szabatowej.” (Dz 1, 9-12).

– „Zmartwychwstanie Pańskie jest naszą nadzieją. Wniebowstąpienie zaś jest naszym uwielbieniem. W dzień swego narodzenia Pan dał świadectwo, że jest prawdziwym człowiekiem. W dzień swego Wniebowstąpienia dał świadectwo, że jest Bogiem prawdziwym. Po grobie – niebo, po krzyżu – tron. W poczet nieśmiertelnych zostaje wprowadzona natura śmiertelna. Na tron niebieski zostaje posadzone ziemskie ciało” – tak mówił w IV wieku św. Augustyn.

Chrześcijanie od najdawniejszych czasów otaczali czcią i kultem miejsce na Górze Oliwnej, gdzie na kamieniu, wedle tradycji, Jezus pozostawił ślady swoich stóp, zanim wzniósł się do nieba. Pod koniec IV wieku wzniesiono tu rotundę, obok której później zbudowano klasztor.

W XII wieku krzyżowcy zbudowali ośmioboczną świątynię z kopułą otwartą ku niebu i ufortyfikowany klasztor. W końcu XII wieku chrześcijańska świątynia zastała zamieniona na meczet i do dzisiaj pozostaje w rękach muzułmańskich, jednak nie jako czynny meczet, ale jako obiekt muzealny, który można zwiedzać. Nie uległ on zniszczeniu, zachowując podstawowe rysy budowli krzyżowców, zapewne z tego powodu, że muzułmanie utrzymują wiarę we Wniebowstąpienie Jezusa jako proroka, który poprzedził Mahometa. Na mocy dekretu sułtana z XIX wieku Kościół rzymskokatolicki może obchodzić uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego w tym historycznym sanktuarium.

Pierwotnie Kościół świętował Wniebowstąpienie Pana Jezusa razem z tajemnicą Zesłania Ducha Świętego. Rozdzielenie tych świąt nastąpiło około 370 roku, czego świadkiem jest św. Augustyn.

W tym dniu z wystroju kościołów usuwa się symboliczną figurę Chrystusa zmartwychwstałego. Dawniej w niektórych częściach Polski, dopełniano tradycji „topienia diabła”. Kukła zrobiona ze słomy i szmat była okładana kijami i rózgami, a potem ku uciesze wszystkich topiona w wodach najbliższej rzeki.

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego jest ustawowym dniem wolnym przypadającym w czwartek (40 dni po Zmartwychwstaniu) w Niemczech, Francji, Holandii, Norwegii, Szwecji, Finlandii, Danii, Szwajcarii, Belgii i Austrii.

Warto podkreślić, że Kościoły tradycji reformowanej w Polsce święto Wniebowstąpienia Pańskiego obchodzą wciąż w czwartek. Na mocy ustawy członkowie Kościoła Ewangelicko-Reformowanego i Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego, Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego i Kościoła Chrześcijan Baptystów oraz Kościoła Zielonoświątkowego mają prawo do zwolnienia od pracy lub nauki.

Źródło: eKAI.pl