Aktualności

Chrzcielnica z parafii Świętej Trójcy i NMP Różańcowej w Byczynie. Fot. Rafał Dąbik

W pierwszą niedzielę po uroczystości Objawienia Pańskiego (Trzech Króli) wspominamy chrzest Chrystusa w Jordanie. W czasie swojego chrztu objawił się On Izraelitom jako prawdziwy Mesjasz namaszczony Duchem Świętym. Tu rozpoczął Jezus – objawiwszy swoje posłannictwo – swą działalność publiczną. Święto Chrztu Pańskiego kończy okres świąteczny Bożego Narodzenia. Po raz ostatni zaśpiewamy w tym dniu kolędy.
Ten epizod z życia Jezusa musi być wielkiej wagi skoro Kościół wyróżnił go osobnym świętem. Dlaczego? Ponieważ od tego uroczystego aktu Zbawiciel rozpoczął swoją misję nauczycielską. Miał wtedy około trzydziestu lat, gdyż dopiero od tego wieku zwyczaj żydowski pozwalał występować publicznie przed ludem i nauczać. Misja Chrystusa została potwierdzona z nieba. Bóg Ojciec, dał Mu świadectwo, że jest On Synem Bożym i ma prawo przemawiać w imieniu Boga. Sam Bóg Syna swojego z tą misją wysyła.
Uwydatnia się też objawienie się Trójcy Świętej: Bóg Ojciec przemawia. Syn Boży jest w postaci ludzkiej, a Duch Święty pojawia się nad Nim w postaci gołębicy (epifania trynitarna). Skąd jednak wiadomo, iż to gołębica symbolizowała Ducha Świętego? Fakt ten wyjaśnia nam św. Jan Apostoł w swojej Ewangelii: „Jan dał takie świadectwo: Ujrzałem Ducha, który jak gołębica zstępował z nieba i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego nad Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym. Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym” (J 1, 32-34).
Treść tajemnicy tego święta dobitnie wyjaśnia św. Grzegorz z Nazjanzu (†390), który głosił: „Chrystus daje się oświecić (ochrzcić). […] I my zstąpimy z Nim razem, byśmy z Nim również mogli wznieść się w górę. Jan chrzci, a oto Jezus przychodzi, aby uświęcić samego Chrzciciela i bardziej jednak jeszcze, aby starego Adama pogrzebać w falach wody, aby uświęcić wody Jordanu. On sam był duchem i ciałem. Dlatego wszyscy, którzy w przyszłości mieli być ochrzczeni, z ducha i wody, mieli otrzymać świętość”.
Święto zostało wprowadzone przez papieża Piusa XII w 1955 r. pod nazwą wspomnienie Chrztu Pana Jezusa, na 13 stycznia (ostatni dzień oktawy). Reforma Soboru Watykańskiego II (1969) – przeniosła je na niedzielę po Objawieniu Pańskim.
Jednakże nigdy chyba w pełni nie będziemy mogli pojąć znaczenia i sensu sakramentu chrztu św. Przez jego przyjęcie staliśmy się dziećmi Bożymi. Tak jak w czasie Chrztu Jezusa w Jordanie Bóg Ojciec niejako „zadeklarował”: „Ty jesteś moim dzieckiem umiłowanym, w tobie mam upodobanie” i od tego momentu zmieniła się diametralnie optyka naszego życia. Jako dzieci Boże nie jesteśmy już w niewoli zła i grzechu pierworodnego. Zostaliśmy włączeni w rodzinę Kościoła, rodzinę Bożą i staliśmy się pełnoprawnymi członkami domu Bożego. Niedziela Chrztu Pańskiego przypomina nam i nakłania do ponownego przemyślenia faktu naszego chrztu i wszystkich z niego wypływających konsekwencji i zobowiązań.

Rafał Tracz/niezbednik.niedziela.pl

6 stycznia Kościół obchodzi uroczystość Objawienia Pańskiego, w tradycji znaną jako święto Trzech Króli. Na Wschodzie była ona znana już w III wieku. Sto lat później pojawiła się także na Zachodzie, gdzie przeobraziła się w święto Trzech Króli.

Pokłon Trzech Mędrców przed nowo narodzonym Jezusem – Bartoloméa Murillo

Objawienie, po grecku Epifania, oznacza „zjawienie się”, „objawienie się”. Pełnia objawienia dokonuje się w osobie i działalności Jezusa. Jest On żywym objawieniem Boga jako Syn Boga żywego. Uroczystość była obchodzona już w III w. na pamiątkę opisanego w Ewangelii św. Mateusza hołdu, jaki Trzej Królowie – Trzej Mędrcy ze Wschodu – złożyli Dzieciątku Jezus. Pierwsi chrześcijanie w tym właśnie dniu świętowali Boże Narodzenie. Dopiero w końcu IV w. do liturgii Kościoła Powszechnego wprowadzone zostały dwie odrębne uroczystości: Boże Narodzenie – 25 grudnia i święto Trzech Króli – Objawienia Pańskiego – 6 stycznia. Zamyka ono cykl uroczystości religijnych – cykl świąteczny Bożego Narodzenia. Jest to jedno z najstarszych świąt w chrześcijaństwie.

Według Ewangelii św. Mateusza, za panowania króla Heroda w Judei, do Betlejem – miejsca narodzin Jezusa – przybyli ze Wschodu Mędrcy (Trzej Królowie), gdyż prorocy przepowiedzieli, że urodził się król żydowski. Odnaleźli Jezusa w stajence, oddali mu pokłon i złożyli dary. Kacper ofiarował kadzidło – symbol boskości, Melchior – złoto, symbol władzy królewskiej, a Baltazar – mirrę, zapowiedź męczeńskiej śmierci Chrystusa.

Pierwsi chrześcijanie w tym właśnie dniu świętowali Boże Narodzenie. Dopiero w końcu IV w. do liturgii Kościoła Powszechnego wprowadzone zostały dwie odrębne uroczystości: Boże Narodzenie – 25 grudnia i święto Trzech Króli – Objawienia Pańskiego – 6 stycznia. Zamyka ono cykl uroczystości religijnych – cykl świąteczny Bożego Narodzenia. Jest to jedno z najstarszych świąt w chrześcijaństwie.

Mędrców lub magów ze Wschodu w średniowieczu zaczęto nazywać Trzema Królami i ta nazwa przetrwała do czasów obecnych. Ich imiona pojawiły się dopiero w VIII wieku. Zaś od XII w. Kacpra, Melchiora i Baltazara uznano za przedstawicieli Europy, Azji i Afryki.

Nie ma zbyt wielu źródłowych dokumentów na temat personaliów Trzech Króli, natomiast więcej jest legend i spekulacji. Pobożność ludowa ze względu na liczbę darów ustaliła, że było ich trzech. Dopiero jednak w tradycji VI w. zaczęto mówić o nich jako o królach, a zanim nazwano ich Kacprem, Melchiorem i Baltazarem, upłynęło kolejnych 300 lat.

Dopiero w końcu IV w. do liturgii Kościoła Powszechnego wprowadzone zostały dwie odrębne uroczystości: Boże Narodzenie – 25 grudnia i święto Trzech Króli – Objawienia Pańskiego – 6 stycznia. Zamyka ono cykl uroczystości religijnych – cykl świąteczny Bożego Narodzenia. Jest to jedno z najstarszych świąt w chrześcijaństwie.

Kacper przedstawiany jest najczęściej jako ofiarujący mirrę Afrykańczyk, Melchior – jako dający złoto Europejczyk, a Baltazar – jako król azjatycki przynoszący do żłóbka kadzidło.

Z uroczystością Objawienia Pańskiego wiąże się zwyczaj święcenia kredy, kadzidła i wody. Poświęconą kredą wypisuje się na drzwiach mieszkania K+M+B oraz aktualny rok. Litery te interpretuje się jako inicjały trzech króli. W średniowieczu odczytywano to inaczej. Napis „C+M+B” (imię Kacper po łacinie pisane jest przez C) wyrażał błogosławieństwo: Niech Chrystus błogosławi mieszkanie! (Christus mansionem benedicat).

Trzej Królowie czczeni są jako patroni podróżujących, pielgrzymów, handlowców, właścicieli gospód oraz kuśnierzy.

Święto Trzech Króli od 2011 roku – zgodnie z uchwałą Sejmu – jest dniem wolnym od pracy. Trzech Króli było w Polsce świętem państwowym do 1960 r., w którym to roku władze komunistyczne zdecydowały, że nie będzie ono dniem wolnym od pracy.

6 stycznia – zgodnie z zaleceniem Konferencji Episkopatu Polski – obchodzony jest od wielu lat jako dzień misyjny. W kościołach w całej Polsce zbierane są ofiary, które zasilają Krajowy Fundusz Misyjny. Środki z niego służą wsparciu działalności polskich misjonarzy, których na świecie działa ok. dwóch tysięcy.

Zgodnie z nową formułą przykazań kościelnych, zatwierdzonych w 2003 roku przez Watykańską Kongregację Nauki Wiary – święto Trzech Króli jest jednym z niewielu świąt tzw. nakazanych, które są obchodzone w dzień powszedni.

Zamknięto trzecie Drzwi Święte w czterech bazylikach papieskich w Rzymie. Uroczystym obrzędem, którego dokonał kardynał James Harvey w niedzielę w Bazylice św. Pawła za Murami, zbliża się koniec Roku Świętego w Kościele katolickim. Zamknięcie Drzwi Świętych w Bazylice Świętego Piotra przez papieża Leona XIV 6 stycznia będzie oznaczać oficjalne zakończenie Roku Świętego.

Fot. AP/East News

Watykan spodziewa się, że do tego czasu przez Drzwi Święte w Bazylice św. Piotra przejdzie znacznie więcej niż przewidywane 32 miliony ludzi. Duże portale z brązu w czterech bazylikach papieskich są otwierane tylko w Latach Świętych Kościoła katolickiego, które zazwyczaj odbywają się co 25 lat. Jednak kolejny Nadzwyczajny Rok Święty został już zaplanowany: dla upamiętnienia 2000. rocznicy śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, Kościół katolicki, zgodnie z wolą papieża Leona, będzie obchodził rok 2033 jako „Rok Święty Odkupienia”.

Bazylika Santa Maria Maggiore i Lateran

Podczas niedzielnej ceremonii w drugiej co do wielkości świątyni Rzymu, kardynał Harvey, archiprezbiter Bazyliki św. Pawła za Murami, po modlitwie cicho zamknął dwa skrzydła ciężkich, drzwi z brązu. Powiedział podczas Mszy św., nawiązując do motta Roku Świętego: „Pielgrzymi Nadziei”: „Kościół pragnie stawić czoła wojnom i kryzysom, niesprawiedliwości i rozpaczy współczesnego świata z nadzieją w Chrystusie”.

W Boże Narodzenie archiprezbiter Bazyliki Santa Maria Maggiore, kardynał Rolandas Makrickas, zamknął już Drzwi Święte największej rzymskiej bazyliki maryjnej. W ciągu ostatnich 52 tygodni ponad 20 milionów ludzi przeszło przez portal kościoła w pobliżu dworca Termini – również po to, by odwiedzić grób papieża Franciszka (2013-2025).

Joseph Ratzinger zawsze szukał i znajdował oblicze Pana w spotkaniu z Jezusem Chrystusem – wskazał kard. Kurt Koch podczas Mszy świętej sprawowanej przy grobie Benedykta XVI w trzecią rocznicę jego śmierci. Prefektem Dykasterii ds. Popierania Jedności Chrześcijan i jeden z najbliższych współpracowników Benedykta XVI podkreślił, że swoje wielkie dzieło „Jezus z Nazaretu” on sam określił jako „wyraz moich osobistych poszukiwań «oblicza Pana»”.

Fot. Piotr Tumidajski

Nawiązując do daty śmierci papieża Benedykta XVI, która miała miejsce 31 grudnia oraz do czytań biblijnych tego dnia kard. Koch powiedział: „wydaje mi się bardzo piękne i poruszające to, że w ostatnim dniu roku kalendarzowego wiara chrześcijańska zapowiada całkowicie nowy początek, z obietnicą, że ziemski kres ludzkiego życia wcale nie jest końcem, lecz nowym początkiem, oraz że ostatni dzień ziemskiego życia człowieka jest początkiem nowego życia – życia wiecznego z Bogiem”.

Joseph Ratzinger przygotowywał się do wieczności na ziemi

„Jeśli bowiem Bóg objawił się jako Bóg w Jezusie Chrystusie, to istnieje życie wieczne, a śmierć nie jest drogą ku nicości, lecz drogą nadziei, która prowadzi do wiecznej komunii z Bogiem” – zaznaczył kard. Koch, który dodał: „Jeśli życie wieczne polega na komunii z Bogiem, to słuszne jest przygotowywać się do niego już w naszym ziemskim życiu, jak czynił to przez całe swoje życie Joseph Ratzinger, z wielką intensywnością”.

Szukajcie zawsze Jego oblicza

Kard. Koch wyznał, że werset z Psalmów „Szukajcie zawsze Jego oblicza” papież senior uczynił swoim życiem, a sam wyjaśnił go słowami: „To ‘zawsze’ obowiązuje przez całą wieczność. Bóg jest tak wielki, że nigdy nie przestajemy Go szukać. On jest zawsze nowy. Istnieje nieustanny, nieskończony ruch nowego odkrywania i nowej radości”. Jeśli życie wieczne polega na zanurzeniu się „w wielkim oceanie radości i miłości”, to już w życiu obecnym zasadnicze znaczenie ma szukanie oblicza Pana i życie twarzą w twarz z Nim. Ponieważ życie wieczne polega na komunii z Bogiem, wyznawać wiarę w życie wieczne oznacza w istocie wyznawać, że Bóg jest Bogiem żywym i że On jest autentyczną prawdą”.

Kard. Koch wyznał, że werset z Psalmów „Szukajcie zawsze Jego oblicza” papież senior uczynił swoim życiem   (@VATICAN MEDIA)

Konkretne doświadczenie miłości Boga

Wieloletni współpracownik Josepha Ratzingera wskazał, że „mówiąc o śmierci, papież Benedykt XVI poprzez swoją teologię, a przede wszystkim poprzez własne życie wiary, podarował nam szczególnie cenną intuicję, mianowicie tę, że życie wieczne jest konsekwencją miłości Boga do nas”. Dodał, że ta prawda jest już zawarta w konkretnym doświadczeniu miłości, jakie przeżywa człowiek. „Miłość ludzka bowiem dąży ku nieskończoności i niezniszczalności; jest, że tak powiem, wołaniem spragnionym wieczności. Francuski myśliciel Gabriel Marcel trafnie to ujął: kochać kogoś znaczy powiedzieć mu, że nie umrze” – podkreślił.

Kard. Koch powiedział, że choć miłość ludzka ze swej natury dąży ku nieskończoności, my, ludzie, wiemy z doświadczenia, że sama miłość ludzka nie może ofiarować wieczności, ponieważ wraz z życiem ginie w śmierci. „Jedynie wspólnota miłości z Bogiem może dać to, co jest istotne dla miłości ludzkiej, a czego ona sama nie może sobie dać: wieczność”.

Jesteśmy nieśmiertelni

„Oznacza to – kontynuuje kardynał – że my, ludzie, jesteśmy nieśmiertelni nie na mocy naszego bytu, lecz dlatego, że zawdzięczamy życie wieczne niezniszczalnej relacji miłości, jaką Bóg ma z nami. Jako wierzący wiemy, że nie możemy umrzeć całkowicie, ponieważ jesteśmy znani i kochani przez Boga. Miłość Boga bowiem pragnie wieczności; więcej – nie tylko jej pragnie, ale ją urzeczywistnia i sama jest wiecznością: «Deus caritas est» – «Bóg jest miłością»” – podkreślił kard. Kurt Koch.

Benedykt XVI zmarł 31 grudnia 2022 r. w klasztorze Mater Ecclesiae na terenie Watykanu, w którym mieszkał jako papież-emeryt. Jest pochowany w Grotach Watykańskich, w krypcie, w której do czasu beatyfikacji spoczywali najpierw: Jan XIII, a następnie Jan Paweł II. 

Ks. Paweł Rytel-Andrianik – Watykan

Rozpoczęły się pierwsze inwestycje związane z odtworzeniem drogi, jaką Święta Rodzina przebyła w Egipcie, uciekając przed prześladowaniami ze strony Heroda. Szlak promowany jest przez egipskie ministerstwo turystki i ma znaleźć się na liście najważniejszych turystycznych atrakcji tego kraju.

Droga Świętej Rodziny liczyć będzie 3,5 tys. kilometrów i połączy dwadzieścia pięć różnych miejscowości. Na jej trasie znajdą się różne zabytki po obu stronach Nilu, upamiętniające trzyletnią ucieczkę do Egiptu. Podróż rozpocznie się od obszaru starego Kairu, który jest znany ze swej Babilońskiej Twierdzy, gdzie Święta Rodzina mieszkała w jaskini, która znajduje się w kościele św. Sergiusza. Dalej trasa prowadziłaby m.in. do wioski Matariya, gdzie rośnie tzw. „Drzewo Maryi”, pod którym zgodnie z tradycją Święta Rodzina miała wypoczywać. Obejmowałaby też poświęcony Maryi kościół w Jabal al-Tayr, przy którym Jezus zostawił na skale odcisk swej dłoni, chroniąc rodziców przed spadającym głazem. Na końcu trasy byłby klasztor Deir al Muharraq, w gubernatorstwie Assiut, gdzie zatrzymali się na ostanie sześć miesięcy, przed swym powrotem do Palestyny.

Droga Świętej Rodziny finansowana jest ze środków publicznych, przy wsparciu prywatnych przedsiębiorców i różnych organizacji międzynarodowych. Władze Egiptu liczą, że stanie się ona prawdziwą atrakcją i przyciągnie do tego kraju rzesze pielgrzymów i turystów. Prowadzone są też starania o to, by trasa została wpisana na mapę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Beata Zajączkowska/https://www.vaticannews.va/pl/swiat/news/2021-02/w-egipcie-powstaje-droga-swietej-rodziny.html

• Trasa i przystanki: Trasa rozpoczyna się w Betlejem, prowadzi przez Synaj do Egiptu. Ważne przystanki obejmują:
  • Stary Kair (Babilońska Twierdza): Miejsce pobytu w jaskini, gdzie obecnie znajduje się kościół św. Sergiusza.
  • Mostorod: Miejsce z cudownym źródłem.
  • Matariya: Miejsce, gdzie znajduje się „Drzewo Maryi”.
  • Jabal al-Tayr: Kościół poświęcony Maryi, miejsce odcisku dłoni Jezusa.
  • Deir al Muharraq (Asyut): Ostatnie miejsce pobytu (ok. 6 miesięcy) przed powrotem do Palestyny.
• Charakter trasy: Projekt ma na celu upamiętnienie ucieczki, która w teologii chrześcijańskiej jest symbolem drogi pełnej wyzwań i niepewności.
• Cel projektu: Władze Egiptu rozwijają ten szlak jako atrakcję turystyczną, starając się o wpis na listę światowego dziedzictwa UNESCO. 

Zapraszamy wszystkich, którym leży na sercu obrona naszego narodowego dziedzictwa. Pamiętajmy o tych, którzy nie ulegli presji władz komunistycznych i nie zdradzili Prawdy, a wśród nich o Abp. Antonim Baraniaku, naszym wielkim Polaku, sekretarzu dwóch prymasów Polski: Kard. Augusta Hlonda i Kard. Stefana Wyszyńskiego.

Abp Antoni Baraniak nazwany Żołnierzem Niezłomnym Kościoła, ogłoszony Patronem Roku 2024 w Polsce będzie Bohaterem  wyjątkowego wydarzenia, jakiego jeszcze nie było! 29 grudnia 2025r. spotkamy się w Bukownicy, przy kościele o godz. 20.00, na trasie przejazdu z Warszawy do Marszałek, na „DRODZE OCALENIA”! Z tego miejsca nastąpi przemarsz w procesji będącej hołdem złożonym wielkiemu człowiekowi, zasłużonemu dla Państwa i Kościoła. Towarzyszyć temu będzie trud pchania wozu z węglem 
i rekonstrukcja sceny przywiezienia arcybiskupa do Marszałek. 
W trakcie tego spotkania chcemy gorąco prosić Boga o szybkie rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego abp. A. Baraniaka. 

Uwieńczeniem będzie celebracja Eucharystii w kościele pw. Chrystusa Króla w Marszałkach (godz. 22.00), w intencji o beatyfikację Abp. A. Baraniaka.

Chcemy w ten sposób upamiętnić to ważne wydarzenie, od którego rozpoczęło się „nowe życie” torturowanego przez władze komunistyczne Abp. Antoniego Baraniaka SDB.

Źródło: https://diecezja.kalisz.pl/news/d70-rocznica-internowania-abp-antoniego-baraniaka-sdb-marszalki

Powstanie Wielkopolskie to jedno z najważniejszych i zarazem nielicznych zwycięskich powstań w historii Polski. Wybuchło 27 grudnia 1918 roku w Poznaniu i trwało do 16 lutego 1919 roku, prowadząc do wyzwolenia większości terenów Wielkopolski spod niemieckiej okupacji. Był to efekt długotrwałych dążeń niepodległościowych oraz sprzyjających okoliczności międzynarodowych po zakończeniu I wojny światowej.

fot. www.codziennypoznan.pl

Przyczyny i geneza Powstania Wielkopolskiego

Po rozbiorach Polski w XVIII wieku Wielkopolska znalazła się pod zaborem pruskim, gdzie prowadzono intensywną germanizację i ograniczano prawa Polaków. Mimo to Polacy zachowali silne poczucie tożsamości narodowej, pielęgnując kulturę, język i tradycje. W XIX wieku organizowano liczne działania społeczne, gospodarcze i polityczne, które wzmacniały przynależność do narodu i sprzeciw wobec pruskiej dominacji, a po zakończeniu I wojny światowej sytuacja międzynarodowa stworzyła szansę na odzyskanie wolności.
Bezpośrednim impulsem do wybuchu powstania była wizyta Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu 26 grudnia 1918 roku. Jego przyjazd i przemówienie z okna hotelu Bazar wśród mieszkańców wywołało entuzjazm, z kolei u Niemców niepokój, co doprowadziło do demonstracji i starć. Następnego dnia Polacy chwycili za broń, rozpoczynając walkę o wyzwolenie regionu.

Przebieg Powstania Wielkopolskiego

Powstanie rozpoczęło się 27 grudnia 1918 roku w Poznaniu, gdzie polskie oddziały zaczęły przejmować kontrolę nad strategicznymi obiektami. Dzięki dobrej organizacji i zaangażowaniu miejscowej ludności walki szybko rozszerzyły się na kolejne miasta i wsie Wielkopolski.
Siły powstańcze, dowodzone przez pełnych determinacji i poświęcenia przywódców – gen. Stanisława Taczaka oraz gen. Józefa Dowbor Muśnickiego, skutecznie odpierały niemieckie kontrataki i zdobywały kolejne tereny.

Zakończenie i zwycięstwo

Powstanie zakończyło się formalnym sukcesem, ponieważ 16 lutego 1919 roku podpisano rozejm w Trewirze. Na mocy traktatu Wielkopolska została przyłączona do odrodzonej Polski. 28 czerwca 1919 roku Niemcy podpisały traktat wersalski, który potwierdził przyłączenie do Polski ziem Wielkopolski, o które toczyły się walki.

Znaczenie Powstania Wielkopolskiego

Powstanie Wielkopolskie było jednym z nielicznych zwycięskich powstań w historii Polski. Jego sukces to przede wszystkim wynik dobrej organizacji, odpowiedniego przygotowania oraz wsparcia społecznego. Wydarzenie to miało kluczowe znaczenie dla kształtowania granic II Rzeczypospolitej i umocnienia polskiej państwowości po latach zaborów.

27 grudnia – Narodowy Dzień Zwycięskiego Powstania Wielkopolskiego

Uchwałą Sejmu z 12 października 2017 roku podjęto decyzję o ustanowieniu roku 2018 Rokiem Pamięci Powstania Wielkopolskiego. Natomiast w 2021 roku z inicjatywy wielu środowisk i mieszkańców Wielkopolski, którzy z dużym zaangażowaniem podejmowali szereg działań, aby zwycięski zryw niepodległościowy zajął należne miejsce w kalendarzu narodowych uroczystości patriotycznych, 1 października Sejm RP ustanowił głosami wszystkich obecnych na sali posłów dzień 27 grudnia Narodowym Dniem Zwycięskiego Powstania Wielkopolskiego, a następnie 28 października Senat RP przyjął ustawę w powyższej sprawie. 23 listopada 2021 roku w poznańskim hotelu Bazar uroczyście podpisał ją Prezydent RP Andrzej Duda.

Tekst: https://www.umww.pl/powstanie-wielkopolskie-zwycieski-zryw-ku-niepodleglosci